Waloryzacja wynagrodzenia wykonawcy w zamówieniach publicznych stała się jednym z kluczowych zagadnień praktyki zamawiających, zwłaszcza w obliczu dynamicznych zmian gospodarczych i inflacji. Art. 439 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych, dalej jako PZP, wprowadza obowiązek zamieszczenia w umowie zawieranej na okres dłuższy niż 6 miesięcy postanowień dotyczących zasad wprowadzania zmian wysokości wynagrodzenia. Przepis ten ma na celu ochronę interesów zarówno zamawiającego, jak i wykonawcy, zapewniając elastyczność kontraktową i stabilność realizacji zamówienia.
Zamawiający jest zobowiązany do zamieszczenia w umowie klauzul waloryzacyjnych, które określają zasady zmiany wynagrodzenia wykonawcy w przypadku zmiany okoliczności gospodarczych.
Zamawiający ma obowiązek precyzyjnego określenia mechanizmu waloryzacji, w tym zakresu zmian, wskaźników referencyjnych, na przykład wskaźnika inflacji, cen materiałów lub usług, częstotliwości dokonywania zmian oraz procedury ich wprowadzania.
Zamawiający powinien zapewnić, by klauzule waloryzacyjne były jasne, przejrzyste i nie prowadziły do nieuzasadnionego ryzyka dla żadnej ze stron.
Jak wskazuje doktryna, klauzule waloryzacyjne muszą być skonstruowane w sposób umożliwiający obiektywną weryfikację podstaw do zmiany wynagrodzenia, a ich brak lub nieprecyzyjność może prowadzić do naruszenia art. 439 PZP i skutkować odwołaniami lub sporami sądowymi.
Krajowa Izba Odwoławcza wielokrotnie podkreślała, że zamawiający nie może ograniczać klauzul waloryzacyjnych do sytuacji wyjątkowych, lecz powinien przewidzieć mechanizm dostosowania wynagrodzenia do zmieniających się warunków rynkowych. W wyroku KIO z 14 września 2022 r., KIO 2321/22, Izba wskazała: „Obowiązek zamieszczenia klauzuli waloryzacyjnej w umowie zawieranej na okres dłuższy niż 6 miesięcy jest bezwzględny i nie może być ograniczany przez zamawiającego do określonych przypadków lub okoliczności.”
Podobnie w wyroku KIO z 7 grudnia 2021 r., KIO 3152/21, uznano, że klauzula waloryzacyjna musi być skonstruowana w sposób umożliwiający wykonawcy realne skorzystanie z mechanizmu zmiany wynagrodzenia, a jej nadmierne ograniczenie lub niejasność narusza zasadę równego traktowania wykonawców.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że klauzule waloryzacyjne powinny być oparte na obiektywnych wskaźnikach, a zamawiający nie może dowolnie kształtować zasad waloryzacji, jeśli prowadzi to do naruszenia interesu wykonawcy lub destabilizacji realizacji zamówienia.
Klauzule powinny określać jasne wskaźniki referencyjne, na przykład wskaźnik CPI czy ceny materiałów budowlanych publikowane przez GUS. Należy wskazać częstotliwość dokonywania waloryzacji, na przykład kwartalnie albo półrocznie. Klauzula powinna przewidywać procedurę zgłaszania wniosku o waloryzację oraz dokumenty potwierdzające zmianę okoliczności. Klauzula nie może wyłączać możliwości waloryzacji w przypadku istotnych zmian rynkowych, nawet jeśli nie zostały one przewidziane wprost w umowie.
Jak wskazuje doktryna, klauzule waloryzacyjne muszą być skonstruowane w sposób zapewniający równowagę interesów stron, transparentność oraz możliwość obiektywnej weryfikacji podstaw do zmiany wynagrodzenia.
Obowiązek zamawiającego wynikający z art. 439 PZP polega na zamieszczeniu w umowie klauzul waloryzacyjnych, które zapewniają elastyczność kontraktową i ochronę interesów stron. Klauzule te muszą być jasne, obiektywne i umożliwiać realną zmianę wynagrodzenia w przypadku zmiany warunków rynkowych. Ich brak lub nieprecyzyjność prowadzi do ryzyka odwołań i sporów sądowych, a prawidłowe skonstruowanie klauzul waloryzacyjnych jest jednym z najważniejszych obowiązków zamawiającego w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego.
Radca prawny / Partner KHG Hupajło Grzegorczyk i Partnerzy Kancelaria Prawno-Podatkowa